Hotel NAT w Piwnicznej-Zdroju, dawniej OLW „Smrek”, to jeden z tych obiektów, które łączą w sobie rygorystyczną funkcjonalność modernizmu z subtelnymi nawiązaniami do lokalnego kontekstu. Ten budynek nie sili się na stylizację pod góralską chatę – zamiast tego operuje czystą formą, nadal wpisując się w lokalny kontekst kulturowy.
CH Panorama było jedną z pierwszych odpowiedzi polskiej architektury na świat kapitalistycznych marzeń. Gdy ruszyła jego budowa ulice Warszawy wciąż bardziej pamiętały cinkciarzy niż markowe butiki. Panorama została architektonicznym symbolem transformacji. Jej wnętrza były próbą stworzenia przestrzeni totalnej, a całość mówiła do odwiedzających: oto jesteśmy już „na Zachodzie”.
Haus Schminke w Löbau to jeden z najciekawszych i najbardziej zaskakujących domów modernistycznych XX wieku. Wygląda jak transatlantyk zacumowany w ogrodzie, ale za jego fantazyjną formą stoi bardzo konkretna historia – przemysłowa, rodzinna i architektoniczna. To nie tylko efekt wizji Scharouna, ale też odważnej decyzji Fritza i Charlotte Schminke, którzy dokładnie wiedzieli, jak chcą mieszkać.
Zawiszów to osiedle mieszkaniowe wyjątkowe w skali Polski. Świetny przykład wczesnego postmodernizmu w polskiej architekturze mieszkaniowej, wynik odreagowania epoki Gierka i poszukiwania nowych form wyrazu w warunkach ograniczonych możliwości.
W centrum Szczecina działa miejsce, którego nie da się pomylić z żadnym innym – Bar Pasztecik. Pierwotnie miał pełnić funkcję ekspresowego punktu gastronomicznego, wzorowanego na zachodnich barach szybkiej obsługi. Chrupiące bułeczki nadziewane kapustą, mięsem lub serem – błyskawicznie podbiły serca szczecinian.
Był czas, kiedy w architekturze liczyła się przyszłość. Przyszłość, którą obiecywała era kosmiczna i zimnowojenna rywalizacja supermocarstw. W tym duchu w Bratysławie wzniesiono Hotel Sputnik. Dziś zamknięty na stałe, pozostaje wyrazistym reliktem retro wizji przyszłości.
Na skarpie, w cieniu sosen i wstęg chmur odbijających się w lustrze jeziora, ktoś w 1972 roku wcisnął dwa proste modernistyczne budynki. I dobrze zrobił, bo dzięki temu mamy dziś do czynienia z miejscem wręcz kultowym. Ośrodek Stawiska w Stawiskach na Kaszubach to jedno z tych miejsc, które powstały nie z miłości do awangardy, ale z potrzeby. W rezultacie dały jednak architekturze więcej, niż niejeden konkursowy projekt z lat 60.
Dom Bohdana Pniewskiego to świadoma i precyzyjna transformacja dawnej loży masońskiej z XVIII wieku. Pniewski, daleki od sentymentalizmu, nie próbował przywrócić budynkowi jego pierwotnego charakteru. Zamiast tego wpisał go w nowoczesny idiom: modernistyczną strukturę o wyczyszczonych liniach.
Willa Winternitz w Pradze to ostatni zrealizowany projekt Adolfa Loosa – dom rodzinny z 1932 roku, zaprojektowany w duchu Raumplanu. Za skromną fasadą kryje się zaskakująco złożone, eleganckie wnętrze i dramatyczna historia jego mieszkańców.
Gdy myślimy o Wawelu, przed oczami stają krużganki renesansowego zamku, katedra pełna królewskich grobowców i gabinety urządzone w duchu historyzmu. Mało znaną, ale fascynującą kartą w dziejach Wawelu jest jego modernistyczna część. Powstała na początku XX wieku pod kierunkiem Adolfa Szyszko-Bohusza. Modernizm na Wawelu to także jego biblioteka i unikatowe meble z czasów PRL.
Gdy w 1970 roku restauracja Czartak rozpoczynała swoją działalność, opisywano ją jako „najpiękniejszą restaurację w powiecie wadowickim”. Pomimo prostej bryły i niewielkiej skali tytuł ten zawdzięczała przede wszystkim ceramicznym dekoracjom wykonanym przez Bolesława Książka we współpracy ze Spółdzielnią „Kamionka” w Łysej Górze.
W cieniu wieżowców i hałaśliwych ulic Bangkoku skrywa się dom Jima Thompsona – enklawa ciszy i tajemniczości, gdzie przeszłość wciąż dyktuje warunki teraźniejszości. To świadectwo obsesji na punkcie piękna, sztuki i… jednego z największych zaginięć XX wieku.