Dom Książków w Tarnowie – modernistyczna willa przy ul. Chopina 16 to jedno z najbardziej niezwykłych dzieł powojennej architektury w Polsce. Dziś wystawiona na sprzedaż, może stać się muzeum modernizmu i miejscem wydarzeń kulturalnych. Społeczność architektoniczna walczy o jej przyszłość.
Brutalistyczny Londyn to fascynująca podróż przez surowe formy architektury, które kształtowały pejzaż miasta od lat 50. XX wieku. Brutalizm, charakteryzujący się eksponowaniem surowego betonu i często monumentalnymi strukturami, pozostawił trwały ślad na londyńskiej scenie architektonicznej.
Czechosłowacja powstała w 1918 roku. Było to wcielenie w życie koncepcji czechosłowakizmu, oficjalnie zakładającego braterstwo pomiędzy tymi dwoma narodami ale przede wszystkim będącego obroną przed silnymi wpływami węgierskimi na Słowacji. Naród Słowacki uznał, że bezpieczniejszą formą egzystowania jest wspólne państwo z bliższymi kulturowo Czechami. Socrealizm w architekturze był idealnym narzędziem dla władz, aby podkreślić jedność obu narodów w sferze kultury.
W Libercu, w spokojnej willowej dzielnicy Starý Harcov, stoi niewielki dom, który miał zrewolucjonizować czeskie budownictwo mieszkaniowe. Kostka uniesiona na smukłych stalowych słupach, otoczona dziś bujną zielenią – to prototyp prefabrykowanego domu montowanego zaprojektowany przez architekta słynnego Ještědu. Dom Karla Hubáčka to opowieść o modernistycznych marzeniach, pragmatyzmie życia codziennego i tym, jak wielki architekt przez pół wieku mieszkał w swoim własnym eksperymencie.
Ryga to bardzo zróżnicowane architektonicznie miasto. Można zobaczyć tutaj nie tylko modernizm, ale także secesję czy architekturę drewnianą. Wraz z pobliskim kurortem Jurmala stanowi świetny pomysł na weekendowy wypad dla entuzjastów architektury. Sprawdź co zobaczyć w Rydze i okolicach.
Dom towarowy Wenkeův w Jaroměři to jeden z pierwszych budynków handlowych zaprojektowanych w duchu nowoczesnego modernizmu na terenie Czech i jeden z najciekawszych eksperymentów formalnych początku XX wieku. Wzniesiony w latach 1910–11 na zamówienie rodziny Wenke obiekt od początku miał być manifestem nowoczesności.
Haus Schminke w Löbau to jeden z najciekawszych i najbardziej zaskakujących domów modernistycznych XX wieku. Wygląda jak transatlantyk zacumowany w ogrodzie, ale za jego fantazyjną formą stoi bardzo konkretna historia – przemysłowa, rodzinna i architektoniczna. To nie tylko efekt wizji Scharouna, ale też odważnej decyzji Fritza i Charlotte Schminke, którzy dokładnie wiedzieli, jak chcą mieszkać.
Był czas, kiedy w architekturze liczyła się przyszłość. Przyszłość, którą obiecywała era kosmiczna i zimnowojenna rywalizacja supermocarstw. W tym duchu w Bratysławie wzniesiono Hotel Sputnik. Dziś zamknięty na stałe, pozostaje wyrazistym reliktem retro wizji przyszłości.
Willa Winternitz w Pradze to ostatni zrealizowany projekt Adolfa Loosa – dom rodzinny z 1932 roku, zaprojektowany w duchu Raumplanu. Za skromną fasadą kryje się zaskakująco złożone, eleganckie wnętrze i dramatyczna historia jego mieszkańców.
W Auderghem, na obrzeżach algomeracji Brukseli, stoi brutalistyczny budynek, którego nie sposób pomylić z żadnym innym. CBR Building, ukończony w 1970 roku, był siedzibą belgijskiego producenta cementu i w pewnym sensie pełnił rolę jego wizytówki. Beton, materiał kojarzony z ciężarem i monotonią, został tu przetworzony w coś zupełnie innego – w ikoniczną fasadę, która przypomina raczej organiczną rzeźbę niż biurową ścianę.
W dzielnicy Cité Internationale Universitaire w Paryżu, pośród neorenesansowych rezydencji narodowych, wyrasta budynek o zupełnie innej narracji formalnej. Pawilon Szwajcarski (Pavillon Suisse), zaprojektowany przez Le Corbusiera, przypomina, że nowoczesność nie zawsze potrzebuje dekoracji – czasem wystarczy precyzyjna linia, szlachetna proporcja i odrobina brutalizmu.
Wygląda jak szklana rzeźba wyrzucona w środek zabytkowego miasta. Nová Scéna to efekt kilkudziesięciu lat zmagań z ideą stworzenia nowoczesnej sceny teatralnej w Pradze. Ostatecznie stanęło na projekcie, który stał się ikoną modernizmu w Pradze, nie tylko ze względu na kontrowersje jakie towarzyszyły brutalistycznej fasadzie.