W centrum Szczecina działa miejsce, którego nie da się pomylić z żadnym innym – Bar Pasztecik. Pierwotnie miał pełnić funkcję ekspresowego punktu gastronomicznego, wzorowanego na zachodnich barach szybkiej obsługi. Chrupiące bułeczki nadziewane kapustą, mięsem lub serem – błyskawicznie podbiły serca szczecinian.
Na skarpie, w cieniu sosen i wstęg chmur odbijających się w lustrze jeziora, ktoś w 1972 roku wcisnął dwa proste modernistyczne budynki. I dobrze zrobił, bo dzięki temu mamy dziś do czynienia z miejscem wręcz kultowym. Ośrodek Stawiska w Stawiskach na Kaszubach to jedno z tych miejsc, które powstały nie z miłości do awangardy, ale z potrzeby. W rezultacie dały jednak architekturze więcej, niż niejeden konkursowy projekt z lat 60.
Gdy myślimy o Wawelu, przed oczami stają krużganki renesansowego zamku, katedra pełna królewskich grobowców i gabinety urządzone w duchu historyzmu. Mało znaną, ale fascynującą kartą w dziejach Wawelu jest jego modernistyczna część. Powstała na początku XX wieku pod kierunkiem Adolfa Szyszko-Bohusza. Modernizm na Wawelu to także jego biblioteka i unikatowe meble z czasów PRL.
Gdy w 1970 roku restauracja Czartak rozpoczynała swoją działalność, opisywano ją jako „najpiękniejszą restaurację w powiecie wadowickim”. Pomimo prostej bryły i niewielkiej skali tytuł ten zawdzięczała przede wszystkim ceramicznym dekoracjom wykonanym przez Bolesława Książka we współpracy ze Spółdzielnią „Kamionka” w Łysej Górze.
W latach 80. w Mikołowie powstało osiedle, które wyłamuje się z typowych skojarzeń z blokowiskiem. Osiedle nad Jamną, zaprojektowane przez Stanisława Niemczyka w latach 80., to architektura zupełnie innego porządku. Zamiast monotonnych bloków z wielkiej płyty pojawił się zespół dwunastu budynków mieszkalnych, osadzonych na zróżnicowanym topograficznie terenie. Wąskie segmenty, zestawione ze sobą w rytmie przypominającym fragmenty średniowiecznego miasta, układają się w spójną, ale niejednoznaczną przestrzeń.
Na Osiedlu Młodych, wśród betonowych bloków, wyrasta bryła największej szkoły podstawowej w Świdnicy – SP4. Wzniesiona w 1984 roku, kiedy miasto przeżywało demograficzny rozkwit. Zobacz jak wygląda wewnątrz najciekawszy basen w Świdnicy.
Słupskie mozaiki to jedna z tych lokalnych perełek, które przez lata pozostawały w cieniu, choć dosłownie rozświetlają ściany przychodni przy ul. Jana Pawła II. Powstały pod koniec lat 80., wykonane z porcelitu, porcelany i szkła, przetrwały w niemal nienaruszonym stanie. I choć miały być tłem dla codzienności, dziś same są powodem by zajrzeć do środka.
Wiele polskich uzdrowisk samo określa się mianem „perły”. Które z nich naprawdę na to zasługuje? Na to pytanie staram się odpowiedzieć w projekcie fotograficznym o modernistycznej architekturze uzdrowiskowej.
Pogranicze polsko-czeskie stało się wyjątkowym miejscem na mapie modernizmu. Projekt stanowi selekcję z ponad kilkuset fotografii architektury modernistycznej w Sudetach.
Powietrzny salon VIP z epoki, w której luksus kojarzył się z fakturą czeczotowego drewna na wysoki połysk, zapachem skórzanego fotela i odgłosem nalewanego w barku koniaku. Jakowlew Jak-40 „Salon” nr 045, kod NATO: Codling, przez trzy dekady przewoził VIP-ów zanim trafił na emeryturę do Dęblina.
Modernizm na Śląsku częściej romansował z architekturą epoki kosmicznej niż ten z innych regionów polski. Warszawa stawiała na styl międzynarodowy, Małopolska na dość konserwatywny modernizm wzbogacony sztuką, a Pomorze wypełnione było nawiązaniami do stylu okrętowego i architekturą wypoczynkową. Śląsk za to stał się polem do eksperymentów architektonicznych w stylu space age.
