W Auderghem, na obrzeżach algomeracji Brukseli, stoi brutalistyczny budynek, którego nie sposób pomylić z żadnym innym. CBR Building, ukończony w 1970 roku, był siedzibą belgijskiego producenta cementu i w pewnym sensie pełnił rolę jego wizytówki. Beton, materiał kojarzony z ciężarem i monotonią, został tu przetworzony w coś zupełnie innego – w ikoniczną fasadę, która przypomina raczej organiczną rzeźbę niż biurową ścianę.
W latach 80. w Mikołowie powstało osiedle, które wyłamuje się z typowych skojarzeń z blokowiskiem. Osiedle nad Jamną, zaprojektowane przez Stanisława Niemczyka w latach 80., to architektura zupełnie innego porządku. Zamiast monotonnych bloków z wielkiej płyty pojawił się zespół dwunastu budynków mieszkalnych, osadzonych na zróżnicowanym topograficznie terenie. Wąskie segmenty, zestawione ze sobą w rytmie przypominającym fragmenty średniowiecznego miasta, układają się w spójną, ale niejednoznaczną przestrzeń.
W czasach, gdy polska architektura borykała się z ograniczeniami materiałowymi i technologicznymi, Witold Lipiński projektował budynki przyszłości. Dom w Łasku-Kolumnie, zaprojektowany pod koniec lat 80., to manifest myśli bioklimatycznej, w której funkcja i forma podporządkowane zostały zasadom ekologii oraz optymalizacji energetycznej.
W dzielnicy Cité Internationale Universitaire w Paryżu, pośród neorenesansowych rezydencji narodowych, wyrasta budynek o zupełnie innej narracji formalnej. Pawilon Szwajcarski (Pavillon Suisse), zaprojektowany przez Le Corbusiera, przypomina, że nowoczesność nie zawsze potrzebuje dekoracji – czasem wystarczy precyzyjna linia, szlachetna proporcja i odrobina brutalizmu.
Dom Ludowy w Supraślu to unikalny przykład modernistycznej architektury drewnianej z lat 30. XX wieku. Zaprojektowany został przez Jarosława Girina. Zbudowany jako centrum kulturalne dla lokalnej społeczności, pełnił funkcję ośrodka życia społecznego i artystycznego. Dziś, po renowacji, łączy historyczny urok z nowoczesnym wykorzystaniem przestrzeni.
Na Osiedlu Młodych, wśród betonowych bloków, wyrasta bryła największej szkoły podstawowej w Świdnicy – SP4. Wzniesiona w 1984 roku, kiedy miasto przeżywało demograficzny rozkwit. Zobacz jak wygląda wewnątrz najciekawszy basen w Świdnicy.
Astana jest przykładem miejsca, w którym historia i współczesność splatają się w fascynujący sposób. Od czasów sowieckich do dziś miasto przeszło niezwykłą przemianę. Futurystyczna architektura miasta kontrastuje z dawną, postsowiecką zabudową i rozciągającymi się po horyzont stepami.
Siem Reap to miasto, które stało się bramą do jednej z największych atrakcji świata – świątyń Angkoru. Turyści wpadają tu na chwilę, goniąc w stronę zachodzącego słońca nad Angkor Wat, ale są i tacy, którzy zostają dłużej. Dla nich miejscem odpoczynku przez lata był Hotel De La Paix – ikona kolonialnej elegancji i khmerskiego rzemiosła.
Słupskie mozaiki to jedna z tych lokalnych perełek, które przez lata pozostawały w cieniu, choć dosłownie rozświetlają ściany przychodni przy ul. Jana Pawła II. Powstały pod koniec lat 80., wykonane z porcelitu, porcelany i szkła, przetrwały w niemal nienaruszonym stanie. I choć miały być tłem dla codzienności, dziś same są powodem by zajrzeć do środka.
Czy przychodnia zdrowia może być arcydziełem architektury? Na Dolnym Śląsku znajdziesz budynek, który mógłby stanąć w muzeum designu – a jednak nadal działa jako punkt opieki medycznej. Przychodnia w Wałbrzychu przy ul. Browarnej to ekspresjonistyczny raj dla fanów przedwojennego modernizmu i kolorowej ceramiki.
Wygląda jak szklana rzeźba wyrzucona w środek zabytkowego miasta. Nová Scéna to efekt kilkudziesięciu lat zmagań z ideą stworzenia nowoczesnej sceny teatralnej w Pradze. Ostatecznie stanęło na projekcie, który stał się ikoną modernizmu w Pradze, nie tylko ze względu na kontrowersje jakie towarzyszyły brutalistycznej fasadzie.
Wiele polskich uzdrowisk samo określa się mianem „perły”. Które z nich naprawdę na to zasługuje? Na to pytanie staram się odpowiedzieć w projekcie fotograficznym o modernistycznej architekturze uzdrowiskowej.