Jest w Warszawie takie miejsce, z którego nie widać szklanych wieżowców i wielkich osiedli, nie słychać hałasu samochodów ani tramwajów, a wśród bujnej zieleni dominuje architektura drewniana. Osiedle Przyjaźń to niecodzienny relikt z czasów stalinowskich, który potrzebuje trochę więcej uwagi aby dalej mieć siłę do odparcia potężnych sił deweloperskich.
Dom Turysty w Augustowie, zaprojektowany przez Macieja Nowickiego, Stanisławę Nowicką i Władysława Stokowskiego, to mało znana perła modernistycznej architektury. Wybitny polski architekt, wraz z żoną stworzył wiele znakomitych projektów, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Jego innowacyjne podejście do budownictwa miało ogromny wpływ na rozwój światowej architektury.
Hotel Tatry to budynek, w którym czas zatrzymał w latach 70, a wnętrza wciąż opowiadają historię tamtej epoki. Tutaj modernizm przeplatał się z wysokiej jakości sztuką i tradycyjną górską architekturą, a majestatyczne pejzaże były tłem dla politycznych rozgrywek.
Dom towarowy Wenkeův w Jaroměři to jeden z pierwszych budynków handlowych zaprojektowanych w duchu nowoczesnego modernizmu na terenie Czech i jeden z najciekawszych eksperymentów formalnych początku XX wieku. Wzniesiony w latach 1910–11 na zamówienie rodziny Wenke obiekt od początku miał być manifestem nowoczesności.
W centrum Słupska, miasta, które w II Wojnie Światowej zostało niemal doszczętnie zniszczone, stoi budynek niemal cudem ocalały. Ratusz w Słupsku – majestatyczna neogotycka konstrukcja z końca XIX wieku – nie tylko przetrwał zawieruchę wojenną, ale do dziś pozostaje funkcjonalnym i reprezentacyjnym centrum administracyjnym miasta. W jego murach spotyka się historia, polityka i architektoniczna erudycja.
Hotel NAT w Piwnicznej-Zdroju, dawniej OLW „Smrek”, to jeden z tych obiektów, które łączą w sobie rygorystyczną funkcjonalność modernizmu z subtelnymi nawiązaniami do lokalnego kontekstu. Ten budynek nie sili się na stylizację pod góralską chatę – zamiast tego operuje czystą formą, nadal wpisując się w lokalny kontekst kulturowy.
CH Panorama było jedną z pierwszych odpowiedzi polskiej architektury na świat kapitalistycznych marzeń. Gdy ruszyła jego budowa ulice Warszawy wciąż bardziej pamiętały cinkciarzy niż markowe butiki. Panorama została architektonicznym symbolem transformacji. Jej wnętrza były próbą stworzenia przestrzeni totalnej, a całość mówiła do odwiedzających: oto jesteśmy już „na Zachodzie”.
Haus Schminke w Löbau to jeden z najciekawszych i najbardziej zaskakujących domów modernistycznych XX wieku. Wygląda jak transatlantyk zacumowany w ogrodzie, ale za jego fantazyjną formą stoi bardzo konkretna historia – przemysłowa, rodzinna i architektoniczna. To nie tylko efekt wizji Scharouna, ale też odważnej decyzji Fritza i Charlotte Schminke, którzy dokładnie wiedzieli, jak chcą mieszkać.
Zawiszów to osiedle mieszkaniowe wyjątkowe w skali Polski. Świetny przykład wczesnego postmodernizmu w polskiej architekturze mieszkaniowej, wynik odreagowania epoki Gierka i poszukiwania nowych form wyrazu w warunkach ograniczonych możliwości.
W centrum Szczecina działa miejsce, którego nie da się pomylić z żadnym innym – Bar Pasztecik. Pierwotnie miał pełnić funkcję ekspresowego punktu gastronomicznego, wzorowanego na zachodnich barach szybkiej obsługi. Chrupiące bułeczki nadziewane kapustą, mięsem lub serem – błyskawicznie podbiły serca szczecinian.
Był czas, kiedy w architekturze liczyła się przyszłość. Przyszłość, którą obiecywała era kosmiczna i zimnowojenna rywalizacja supermocarstw. W tym duchu w Bratysławie wzniesiono Hotel Sputnik. Dziś zamknięty na stałe, pozostaje wyrazistym reliktem retro wizji przyszłości.
Dom Książków w Tarnowie – modernistyczna willa przy ul. Chopina 16 to jedno z najbardziej niezwykłych dzieł powojennej architektury w Polsce. Dziś wystawiona na sprzedaż, może stać się muzeum modernizmu i miejscem wydarzeń kulturalnych. Społeczność architektoniczna walczy o jej przyszłość.