Godzinę drogi od stolicy Armenii znajduje się niezwykłe miejsce, pełne absurdów i sprzeczności. Obiekt wzniesiono na początku lat 30. na zlecenie Związku Pisarzy Armeńskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Literaci mieli tutaj przyjeżdżać aby szukać natchnienia i w spokoju, wśród natury tworzyć swoje dzieła. Zbyt nowoczesna architektura nie spodobała się Stalinowi, który za karę zesłał architektów na zsyłkę do ponurego Norylska.
Paryż to miasto, które wielu kojarzy z Haussmannowskimi bulwarami, secesją i metalowym iglakiem na Polu Marsowym. Ale skrywa także drugą, mniej znaną twarz. W latach 70. i 80. XX wieku stolica Francji i jej przedmieścia stały się eksperymentalnym polem dla architektów, którzy mieli już dość szarego, racjonalnego modernizmu w stylu Le Corbusiera. Zobacz jak wyglądają najciekawsze postmodernistyczne osiedla Paryża i okolic z tego okresu.
Modernizm na Śląsku częściej romansował z architekturą epoki kosmicznej niż ten z innych regionów polski. Warszawa stawiała na styl międzynarodowy, Małopolska na dość konserwatywny modernizm wzbogacony sztuką, a Pomorze wypełnione było nawiązaniami do stylu okrętowego i architekturą wypoczynkową. Śląsk za to stał się polem do eksperymentów architektonicznych w stylu space age.
Wczasy pracownicze w PRL to fenomen kulturowy i socjalny. Fundusz Wczasów Pracowniczych zrewolucjonizował urlopy, tworząc ośrodki wypoczynkowe, które stały się symbolem epoki. Zazwyczaj kojarzą się z nimi różnego rodzaju domki letniskowe, ale wczasy w PRL to także nierzadko wysokiej jakości architektura w postaci pensjonatów, hoteli i stołówek. Zobacz najciekawsze z nich.
Wystarczy odrobinę zwolnić krok i rozejrzeć się dookoła. Szczecińskie mozaiki, rozproszone po fasadach i wnętrzach budynków, to nie tylko dekoracyjne naleciałości PRL-u. To estetyczna dokumentacja tamtej epoki – zapomniany język miasta, który kiedyś miał ambicje mówić do wszystkich.
Wielka płyta to charakterystyczna technologia budownictwa z czasów PRL. Pozwalała ona na szybkie wznoszenie osiedli mieszkaniowych. Zaprojektowana, by sprostać powojennym potrzebom mieszkaniowym jest dziś domem blisko 1/3 Polaków, stanowiąc ważny element dziedzictwa modernizmu.
Dzielnica LSM w Lublinie, budowana od lat 60, to doskonały przykład modernistycznego planowania przestrzennego. Oferujące funkcjonalność i estetykę, osiedle jest ważnym elementem architektonicznego dziedzictwa miasta, a także przykładem udanej integracji architektury ze sztuką.
Rozwój Radomia niemal dokładnie pokrywa się z latami, kiedy modernizm był powszechnie obowiązującym stylem w architekturze. Próżno szukać tutaj zabytków rodem z folderów reklamowych, nie znaczy to jednak, że nie ma czego oglądać. Zatem co warto zobaczyć w Radomiu?
Mozaika w Kowarach jest w coraz gorszym stanie. Od kilku miesięcy poza ubytkiem płytek, dzieło sprawia wrażenie jakby miało odpadać od ściany wraz z tynkiem całymi płatami. Niedawno pojawiły się nowe informacje w sprawie zmian właścicielskich dawnej Fabryki Dywanów. Być może pozwoli to optymistycznie spojrzeć w przyszłość i uratować jedno z najciekawszych dzieł sztuki PRL.
Crazy Dragon to dawny klub w podziemiach krakowskiego Hotelu Forum, w którym odbywały się przed laty liczne imprezy. Może się wydawać, że obecnie w brutalistycznym obiekcie próżno szukać śladów jego oryginalnego wystroju. Ale w jego podziemiach wciąż zachowała się ekstrawagancka architektura wnętrz.
Sanatorium „Patria” to jeden z najbardziej ikonicznych budynków w Krynicy-Zdroju. Budynek powstał z inicjatywy Jana Kiepury, słynnego polskiego tenora, który w tamtym czasie zdobył międzynarodową sławę. Projekt powierzono znakomitemu architektowi Bohdanowi Pniewskiemu, który zaprojektował obiekt zgodnie z najnowszymi trendami architektonicznymi, łącząc funkcjonalność z elegancją.
Gdański Dom Technika to budynek, który mimo swojej nowoczesnej bryły doskonale koresponduje z zabytkowym otoczeniem. Typowe dla modernizmu prostopadłościenne formy pozbawione rzeźbiarskich dekoracji wykończono cegłą i jasnym betonem. Dzięki temu całkowicie zachowuje staromiejską ciągłość architektoniczną Gdańska, od wieków opartą m.in. na czerwonej cegle i piaskowcu